Wellington, część druga

Ostatnie kilka dni naszej wspaniałej podróży do Nowej Zelandii spędziliśmy w stolicy oraz po drugiej stronie zatoki w miasteczku Petone, które może się poszczycić fascynującą historią – o czym więcej nieco dalej.

W Wellington było jeszcze wiele ciekawych miejsc do odwiedzenia, więc w środę rano (6 marca) wskoczyliśmy w pociąg w Tawa. Tym razem z dworca ruszyliśmy wzdłuż wybrzeża w kierunku Muzeum Narodowego Te Papa. Okolice portu są świetne zagospodarowane, na estakadach znajdują się restauracje i inne budynki, a duże stare magazyny portowe przerobione są na hale sportowe.

Zauważyłem na przykład boiska do piłki nożnej i ściankę wspinaczkową. W wielu miejscach można zejść po drabinkach do wody, często też przy drabinkach dryfują platformy ułatwiając dostęp. Widzieliśmy wielu ludzi pływających między różnymi miejscami nabrzeża, na odcinku pomiędzy muzeum miasta Wellington i muzeum narodowym Te Papa. Niektórzy wellingtończycy najwyraźniej lubią pływać w zatoce, w ramach rozruchu w trakcie lunchu, a spore fale im nie straszne.

Graffiti na statku, a w tle hala sportowa

Wstąpiliśmy na chwilę do Galerii Sztuki Wellington (City Gallery Wellington) przy Civic Square, gdzie mieliśmy okazję zapoznać się ze świetną wystawą poświęconą zespołowi From Scratch. Można było zobaczyć dziwaczne instrumenty stworzone przez tych eksperymentalnych nowozelandzkich muzyków (na niektórych można było nawet spróbować zagrać!), posłuchać ich muzyki, a także zastanowić się nad właściwościami dźwięku skacząc po kamieniach różnego typu (co produkowało różne dźwięki). Cała wystawa pozwalała odwiedzającym chociaż nieco zrozumieć inspiracje i proces twórczy zespołu From Scratch.

Instrument zaprojektowany przez eksperymentalny zespół From Scratch

Po wyjściu z galerii, przyszedł czas na przerwę – wypiłem kolejną wyśmienitą wellingtońską kawę i zjedliśmy odświeżające lody na nabrzeżu patrząc na pływaków i zatokę. Pogoda była świetna, ale czuć było nadchodzącą zmianę – wiatr się wzmagał. Do tej pory nie było mi dane poczuć słynnego wellingtońskiego wiatru, ale w ciągu następnych dwóch dni miałem tą przyjemność 🙂

Naszym głównym celem w środę (poza wieczornym piwkiem i spotkaniem z Jasmine i innymi znajomymi) była wizyta w muzeum narodowym Nowej Zelandii – Te Papa. Budynek muzeum jest zbudowany przy wykorzystaniu technologii „izolacji fundamentów” (base isolation). Ta technologia nowozelandzkiego autorstwa pozwala temu pięknemu budynkowi wytrzymać nawet bardzo silne trzesięnia ziemi. Specjalnie zaprojektowane podziemne pomieszczenie, niedaleko od głównego wejścia do muzeum, pozwala przyglądnąć się izolatorom i poczytać o tej technologii.

Izolator, chroniący przed trzęsieniami ziemi

Muzeum narodowe składa się z wielu wystaw, i trudno jest zobaczyć wszystko w jeden dzień. My postanowiliśmy wybrać trzy wystawy, zaczynając od specjalnej ekspozycji poświęconej historii kampanii Gallipoli, pod tytułem „Gallipoli: The Scale of Our War”.

Tragiczna w skutkach bitwa o Gallipoli, w Turcji w trakcie Pierwszej Wojny Światowej, jest miejscem gdzie wielu nowozelandczyków cierpiało i straciło życie, ale także miejscem gdzie nowozelandzki naród pokazał swoją siłę i determinację. Połwysep Gallipoli strzeże wejścia do morza Marmara, i dalej do Istambułu i morza Czarnego, i wg planu aliantów (a dokładnie Winstona Churchilla), inwazja i przejęcie kontroli nad tym rejonem miało spowodować pokonanie Imperium Ottomańskiego (sprzymierzonego z Niemcami i Imperium Austro-Węgierskim). Plan ten się nie udał, a tysiące żołnierzy dywizji Anzac (Australia New Zealand Army Corp), którzy wylądowali w bardzo trudnym terenie na plaży otoczonej stromymi wzgórzami (miejsce dziś znane jako Anzac Cove), musiało tu wytrzymać 8 miesięcy pod ciągłym ostrzałem w trakcie beznadziejnej walki z przeważającymi liczebnie wojskami tureckimi. Ewakuacja po 8 miesiącach udowodniła że inwazja była złym pomysłem. Wylądowali tam głównie młodzi ludzie w kwiecie życia, którzy zostawili w domu swoje rodziny, nadzieje na przyszłość i wszystko co kochali. Wielu zostało w Gallipoli na zawsze.

Scena z Gallipoli, na ścianie jednego z pomieszczeń

Ekspozycja była wprost niesamowita – zaryzykuję wręcz stwierdzenie, że nigdy nie widziałem tak fenomenalnie przygotowanej ekspozycji muzealnej na temat wojny. Studio Weta, które pracowało nad efektami specjalnymi do filmu Władca Pierścieni, przygotowało na potrzeby tej ekspozycji osiem hiper-realistycznych modeli żołnierzy. Każdy z tych modeli został przygotowany na podstawie zdjęć i opisów prawdziwych osób, które walczyły w kampanii Gallipoli. Modele były 2-3x większe niż normalny ludzki rozmiar, a przedstawieni żołnierze wyglądali jak żywi.

Zwłaszcza ich twarze były wyśmienicie oddane – oczy się im świeciły i wydawały się mokre, na czole wyraźnie widać było pot, a włosy i zarost były jak prawdziwe. Nigdy nie widziałem tak realistycznych modeli ludzi.

Pomieszczenia z modelami żołnierzy były przyciemnione i wszystkie światła były skierowane na tragicznych bohaterów tej historii. Na ścianach co jakiś czas wyświetlały się cytaty i zdjęcia z wojny, a z głośników dochodziły odgłosy pola bitwy i wywiady z żołnierzami. Każda z osób przedstawionych za pomocą modeli miała swoją historię do opowiedzenia, za pomocą interaktywnych monitorów można było poczytać o każdym z nich.

Lekarz polowy w zadumie nad ciałem poległego żołnierza

Reszta wystawy składała się z rekwizytów, map, modeli pola bitwy, filmów, zdjęć i innych materiałów archiwalnych. Autorzy ekspozycji w bardzo pomysłowy sposób przenieśli widza na plaże Gallipoli – czapki z głów dla nich. Niestety wystawa ta jest tylko tymczasowa, ale polecam ją bardzo gorąco jeśli zdążycie się załapać.

Kwiat maku jest symbolem pamięci o poległych żołnierzach

Po przeżyciach związanych z ekspozycją „Gallipoli: Skala naszej wojny”, udaliśmy się do sekcji poświęconej kulturze i tradycji Māori. Duże i kolorowe wharenui, łączące symbolikę i style różnych plemion, dominowało w pierwszym pomieszczeniu.

Bardzo podobał mi się główny motyw w sklepieniu, bohater Māui i jego czterej bracia próbujący spowolnić Słońce. Wg mitologii maoryskiej, Māui jest odpowiedzialny za spowolnienie Słońca i wskutek tego heroicznego aktu, za podarowanie ludzkości dnia o dopowiedniej długości – pozwalającej na rozwój życia i cywilizacji. Znajdował się tu też ogromny kamień pounamu, podarowany muzeum przez jedno z plemion.

W dalszej części ekspozycji, nie wolno było robić zdjęć. Prezentowane tam skarby kultury maoryskiej, wypożyczone są muzeum przez różne plemiona. Rekwizyty uważane są za święte i w ramach szacunku ich właściciele proszą o nie robienie zdjęć. Tradycyjne panele tukutuku, wspaniałe rzeźby z drewna, biżuteria z pounamu, broń z kości wieloryba, kajak z drewna kauri, odzienie przędzone z liści lnu, a także reprodukcje najważniejszych budynków wchodzących w skład marae, wypełniały duże pomieszczenie zajmujące większość piętra. Część ekspozycji była również poświęcona fascynującej kulturze Moriori z wysp Chatham (będących częścią Nowej Zelandii). Moriori to zupełnia osobna grupa etniczna, kulturalnie różna od maoryskiej. Jednym z ich najsłynniejszych form sztuki są tak zwane dendroglify, płaskorzeźby wydrążone w korze i pniach żywych drzew. Do dzisiaj można te niezwykłe obrazy oglądać, jeśli Was stać na drogi bilet lotniczy na wyspy Chatham (półtorej godziny lotu z Auckland, około 700 km na wschód od wyspy północnej).

Ostatnią ekspozycją na której spędziliśmy więcej czasu w muzeum Te Papa, była część poświęcona Traktatowi Waitangi. Moment podpisania traktatu w 1840, jest uważany za moment narodzin nowożytnej Nowej Zelandii.

Obecnie traktat jest uważany za kontrowersyjny, i rząd Nowej Zelandii do dzisiaj rozpatruje roszczenia i ustala wynagrodzenia dla rodzin i plemion maoryskich, które uważają że zostały źle potraktowane przez traktat. Dokument ten został podpisany przez oficerów marynarki brytyjskiej i funkcjonariuszy brytyjskiego imperium, oraz kilkuset wodzów plemion maoryskich. Niestety tłumaczenie traktaku z języka angielskiego na język Māori, który przed przybyciem europejczyków nie miał nawet wersji piśmiennej, miało błędy wskutek fundamentalnych rożnic w rozumieniu znaczenia słów takich jak „rząd”, „państwo” oraz „suwerenność”. Muzeum otwarcie i w pełni przedstawia charakter i konsekwencje nieporozumień powstałych wskutek błędów w tłumaczeniu, co mi się bardzo podoba.

Jedna z oryginalnych kopii traktatu, podpisana przez wodzów Māori

Po wyjściu z muzeum, pogoda się całkiem zmieniła. Jak za zamachem magicznej różdżki, niebieskie niebo i Słońce zniknęły, a przybył mocny typowo wellingtoński wiatr i chmury. Ostatnie dwa dni pobytu w Nowej Zelandii i Wellington, miały od teraz być już pochmurne. Dobrze się złożyło, bo i tak musieliśmy się pakować i zrobić ostatnie zakupy, zwłaszcza w ostatni pełny dzień przed wyjazdem (piątek). Na pogodę nie możemy narzekać – do tej pory mieliśmy praktycznie cztery tygodnie Słońca i temperatur ponad 24 stopnie, dochodzących czasami nawet do 32 stopni. Wieczorem w środę, po wizycie w muzeum, spotkaliśmy się ze znajomymi Sary – jej przyjaciółką Jasmine która nam towarzyszyła kilka tygodni wcześniej w Whanganui, oraz jej ekipą. Obiad zjedliśmy w knajpie Aunty Mena’s – polecam, pyszne curry i dobre ceny. Po jedzeniu poszliśmy na jedno do Third Eye, oraz na kilka więcej do Heyday. 🙂 Pierwsze miejsce to pub browaru rzemieślniczego Tuatara (którego główną siedzibę w Paraparaumu odwiedziliśmy trzy tygodnie wcześniej), a drugie to mini-browar o tej samej nazwie. APA i IPA obu tych marek były wyśmienite. 🙂 Próbowałem też niefiltrowanego IPA z browaru No 8 Wired – raj dla podniebienia!

The Third Eye, polecam smakoszom piwa! Graffiti przedstawia jaszczurkę Tuatara, od której nazwę bierze browar

W czwartek dzień był dość pochmurny, a także wietrzny, ale nie powstrzymało to nas przed zaplanowaną wizytą w miasteczku Petone. Celem była plaża, muzeum osadników oraz … sklepy z przecenionym sprzętem górskim. Zaczęliśmy od tego ostatniego tematu, i zakupy w Kathmandu oraz Macpac okazały się bardzo udane. Kupiłem sporo sprzętu górskiego, głównie ciepłe techniczne bluzy, skarpetki oraz baselayer. Po udanych zakupach i naleśnikach we francuskiej knajpie, którą Sarah pamięta z dzieciństwa, udaliśmy się na plażę. Wiało mocno i unoszony z wiatrem piasek dawał się we znaki. Jednakże, warunki takie wynagradzają przeżyciami które łatwo przegapić siedząc w domu. Grupy rybitw ustawiały się na plaży pod wiatr i musiały tylko odrobinę otworzyć skrzydła żeby poszybować w niebo, startując bardzo szybko, niczym jak rakiety. Ostrygojady przebierały plażę w poszukiwaniu obiadu. Drewniane molo przypominało mi nieco Gdynię, lub Hel. Spore fale rozbijały się o jego filary.

Miasteczko Petone zostało wybrane przez Kompanię Nowozelandzką (firmę organizującą emigrację i statki przyworzące europejskich osadników do Nowej Zelandii w latach 1837-1858) jako pierwsze miejsce lądowań w obszarze zatoki Wellington Harbour. Miejsce w którym założono wioskę, mimo pomocy lokalnych Maori, było fatalnie wybrane. W pierwszych trzech miesiącach osadnicy którym firma sprzedała ideał raju po drugiej stromie świata, musieli przeżyć dwie powodzie, pożar który strawił prawie wszystkie chatki, a także trzęsienie ziemi! Trzęsienie ziemi spowodowało podmoknięcie terenu, który zamienił się w bagno. Podjęta została decyzja o przeniesieniu się na drugą stronę zatoki, do miejsca gdzie dzisiaj znajduje się miasto Wellington. Wszystko to było możliwe dzięki współpracy lokalnych Māori, którzy w zamian liczyli na ochronę marynarki brytyjskiej, handel z europejczykami i związany z tym wzrost znaczenia swojego plemienia w świecie Māori. Muzeum, które odwiedziliśmy w Petone, przedstawia tą bardzo ciekawą historię pierwszych europejskich osadników, dokumentuje ich trudy i nieszczęścia jakie ich spotkały, i opowiada o ich relacjach z maoryskimi współlokatorami.

Model jednego ze statków Kompanii Nowozelandzkiej

Druga część muzeum przedstawia późniejszą historię miasteczka, które w drugiej części XX wieku przeżywało boom dzięki rozwojowi przemysłu i budowie wielu fabryk. Dzisiaj przemysł z kolei też już stąd zniknął (przeniósł się do Chin, Indii i Wietnamu), a okolica jest głównie popularna dzięki fajnym restauracjom, plaży, sklepom, turystyce, a także dzięki bliskości stolicy do której można się dostać pociągiem w 20 minut.

W piątek przyszedł czas na pakowanie i ostatnie zakupy, a także podsumowania, ostatni przed wyjazdem obiad w domu u rodziców Sary, a także odwiedziny kilku sąsiadów i przyjaciół rodziny których wcześniej poznałem (sami świetni ludzie!). Zaczęło się robić troszeczkę smutno i nostalgicznie. Już na zapas tęskniłem, ale było z tym sobie łatwo poradzić – ponieważ wiem że na pewno tu wrócę – i wtedy prawdopodobnie wznowię ten blog. 🙂

Jedno z pożegnalnych zdjęć na molo w Petone. W nowej bluzie nowozelandzkiej marki Kathmandu 🙂

W sobotę samolot relacji Wellington – Melbourne zabrał nas o 15:50 z Nowej Zelandii, z tego magicznego kraju, w kierunku drugiej strony świata. Do Szkocji dotarliśmy 33 godziny poźniej, około 11:00 czasu GMT w niedzielę. Podróż nie była zbyt ciężka, nawet mieliśmy cały cztero-siedzeniowy rząd dla siebie z Dubaju do Glasgow. Nie chcę jednak kończyć na locie. Zakończę wspomnieniem ostatnich chwil spędzonych w Nowej Zelandii. Świetny lunch w Maranui Cafe w pobliżu lotniska, to chyba będzie nasza nowa tradycja. Ostatnie dotknięcie morza, i poświęcenie mojego kamienia pounamu, zapadło mi w pamięć. Zdjęcia na lotnisku przy typowo nowozelandzkich dekoracjach – Gandalf na gryfie Gwaihir, oraz smok Smaug, były zabawną ostatnią chwilą. Oczywiście, pożegnanie w stylu kiwi. Nie mówię że Władca Pierścieni to najlepsza rzecz pochodząca z tego pięknego kraju, ale bardzo fajnie że nowozelandzczycy doceniają swoje produkty, piękno swojego kraju i są tym kim są – niewątpliwie wrócę tu, i to prawdopodobnie niedługo!

Wszystkim czytelnikom mojego bloga bardzo serdecznie dziękuję! Pisanie sprawia mi masę radości i chętnie podejmę się podobnej misji w trakcie następnej ciekawej wyprawy. Nie wypisujcie się proszę, jeśli nie chcecie przegapić relacji z następnej podróży. 🙂

Dzięki i do usłyszenia!

Przemek

Wellington, część pierwsza

W poniedziałek w końcu przyszedł czas na bliższe zapoznanie się ze stolicą kraju, po którym podróżowałem przez ostatnie cztery tygodnie. Podmiejskim pociągiem dostaliśmy się z Tawa na główny dworzec kolejowy w Wellington. Dworzec jest połączony ze stadionem narodowym, co jest ciekawym rozwiązaniem – z peronu można się udać prosto na trybuny. Dworzec jest także zaraz obok portu, wagony towarowe kontynuują podróż na wyspę południową za pomocą promów.

p3043200 — Na dworcu w Wellington. Ten skok się udał 🙂

Jedną z pierwszych rzeczy na które zwróciłem uwagę były… światła dla pieszych. Wzorując się na berlińskim „ampelmann”, władze stolicy NZ zainstalowały światła przedstawiające słynną sufrażystkę Kate Sheppard.

Kate Sheppard. Nowa Zelandia była pierwszym krajem na świecie z pełnym równouprawnieniem dla kobiet w ramach głosowania w wyborach

Naszym pierwszym celem była słynna Wellingtońska kolejka linowa. Po drodze do dolnej stacji kolejki przeszliśmy koło kilku ważnych miejsc. Pomnik ku pamięci żołnierzy (War Memorial) stoi zaraz koło charakterystycznego budynku parlamentu o nazwie „Beehive”. Okrągły budynek parlamentu jest świetnie nazwany, nie tylko ponieważ jego zewnętrzny wygląd przypomina pszczeli ul, ale także dlatego że rzesze pracowitych urzędników siedzą przy biurkach wewnątrz, kojarząc się z pracowitymi pszczołami.

Zaraz obok parlamentu jest sąd najwyższy NZ, a także największy drewniany budynek na półkuli południowej – zbudowany w 1876 roku jako budynek rządowy.

Ten budynek jest zbudowany w zdecydowanej większości z drewna

Stacja dolna kolejki linowej znajduje się na głównej ulicy w centrum miasta, Lambton Quay. Stacja górna jest w Kelburn, dzielnicy na wzgórzach piętrzących się ponad centrum. Kolejka linowa była nawet bardziej interesująca niż się spodziewałem. Myślałem że to czysto turystyczna atrakcja, a okazało się że kolejka jest też używana przez mieszkańców jako środek transportu. Dwa przystanki pośrodku linii pozwalają się dostać do różnych miejsc na stromym wzgórzu, np. do uniwersytetu Victoria. Kolejka została oddana w 1902 roku, i do dzisiaj wagoniki zachowują styl tamtych lat.

Po drodze jest kilka tuneli i punkt do wymijania się wagoników. W tunelach kolorowe światła urozmaicają krótką podróż, która jest zdecydowanie warta tych $5 za bilet w jedną stronę. Z górnej stacji roztaczał się wspaniały widok na miasto i zatokę.

Widok na Wellington z górnej stacji kolejki

Dobrym pomysłem po wyjechaniu kolejką na górę jest zejść na dół na nogach przez ogrody botaniczne Wellington. Projektanci miasta właśnie na to liczyli umiejscawiając ogrody botaniczne na tak stromym zboczu. Jeszcze na szczycie wzgórza, ale już na terenie ogrodów, znajduje się obserwatorium astronomiczne Wellington, w którym można, podobnie jak w obserwatorium na szczycie Mt John w Tekapo, kupić bilet na sesję prywatną (w ramach grupy) z teleskopem. Przed obserwatorium stoi wielkie działo polowe, a na jego kadłubie widnieje herb batalionu pruskiej (niemieckiej) artylerii.

Ta armata została zdobyta przez kompanię nowozelandzką na zachodnim froncie w trakcie pierwszej wojny światowej, w 1918 roku. Działo zostało podarowane miastu Wellington, żeby uczcić pamięć ludzi stąd pochodzących, którzy walczyli w tej okropnej wojnie. Oni walczyli żebyśmy my nie musieli. Ogrody były bardzo malownicze, a dzięki stromiźnie miały w sobie coś z japońskich ogrodów, gdzie nachylenie terenu, otoczenie ogrodu i widoki żyją w ścisłej harmonii ze wszystkimi innymi jego elementami (rośliny, stawy, etc). Moimi ulubionymi miejscami był zagajnik z pięknymi kolorowymi hortensjami oraz staw z małą alkową – gdzie wielu Wellingtończyków robi sobie zdjęcia ślubne.

Po wyjściu z ogrodów botanicznych udaliśmy się na spacer ulicą Tinakori Road, na której znajduje się tradycyjny dom premiera Nowej Zelandii – odpowiednik Białego Domu, czy też Downing Street 10, ale w stylu „kiwi”. Okolice tej ulicy to jedna z najdroższych dzielnic Wellington. Jest tu pełno pięknych starych domów, a wielu uznanych nowozelandzkich artystów kiedyś tu mieszkała, lub obecnie mieszka. Spacerując po Tinakori Road łatwo trafić na płyty chodnikowe z cytatami znanych nowozelandzkich artystów, wmontowane w chodnik – niemal jak aleja gwiazd w Hollywood, tylko że w wersji „kiwi” – zamiast gwiazd i symboli, inspirujące cytaty.

Sara pokazała mi fascynujący dom w jednej z bocznych bardzo stromych alejek (Glenbervie Terrace). Dom nazywa się „wedge home”, a przy okazji z Glenbervie Terrace mieliśmy dobry widok na siedzibę Pani premier. Niestety Jacindy Arden (obecny premier NZ) nie spotkaliśmy! Wizytę na Tikanori Road, jak również poniedziałkową wycieczkę do stolicy, zakończyliśmy w pubie browaru rzemieślniczego Spring & Fern – mieli świetne limitowane Dry Hop IPA oraz Złotą IPA. Kupiliśmy też dużą butelkę do domu, żeby późniejszym wieczorem podzielić się z Tatą Sary.

We wtorek rano wybraliśmy się na szczyt pobliskiego wzgórza, Colonial Knob. Ta krótka trasa na szczyt wzniesienia o wysokości jedynie nieco ponad 300 metrów, oferuje wspaniały busz po drodze, jak również świetne widoki ze szczytu. Jest to też diabelnie stroma trasa, a jej dostępność pozwala na jej częste zaliczanie w ramach porannego treningu. Sara kiedyś wdrapywała się na ten szczyt regularnie, mierząc czas. Tym razem zajęło nam to prawie 30 minut (nie spieszyliśmy się za bardzo), następnym razem trzeba będzie pobić ten czas. Niedaleko od początku trasy znajduje się fabryka najlepszej w NZ czekolady – Whittaker, z której unoszący się zapach towarzyszył nam przez pierwsze i ostatnie kilka minut. Zastanawiam się czy powodem dla którego Sara wspinała się tu często, była chęć treningu czy miłość do czekolady. 🙂

Na szczycie Colonial Knob, widok w kierunku Porirua

Po porannym rozruchu wybraliśmy się ponownie do miasta, w którym wiele jeszcze miejsc czekało na odwiedzenie. Bardzo chciałem wybrać się do kolejnego, obok „Rivendell” które zobaczyliśmy w pierwszym tygodniu podróży, miejsca związanego z kręceniem Władcy Pierścieni. Nie można było wybrać lepiej niż Weta Studios.

Ja i troll, przy wejściu do Weta Studios

Weta było odpowiedzialne za wszystkie rekwizyty, kostiumy, zbroje, miecze, charakteryzację i komputerowe efekty specjalne wyprodukowane na potrzeby kręcenia Władcy Pierścieni. Można wręcz rzec, że studio Weta jest odpowiedzialne za stworzenie Śródziemia na Ziemi, a dokładnie w Nowej Zelandii. 🙂 Wyprodukowali oni 38,000 hobbicich stóp, tysiące hełmów i innych elementów zbroi, twarze orków, setki mieczy oraz całe mnóstwo elfich płaszczy i innych rekwizytów. Poza Władcą Pierścieni pracowali nad Hobbit’em, Avatar’em, District 13, Ghost in the Shell i innymi znanymi tytułami!

Wziąłem udział w płatnym zwiedzaniu studia ($29), w trakcie którego wytłumaczono nam proces produkcji. Rzeczy których musi być tysiące, używane w ujęciach szerokich, gdzie aktorzy są daleko od kamery, są produkowane z żywicy silikonowej (np. hełmy, miecze) i malowane w sposób nadający im realistyczny wygląd. Przedmioty które muszą być bliżej, w ujęciach ze średniego dystansu np. narada u Elronda, wykonane są z aluminium. Niektóre przedmioty, na które są zbliżenia z bardzo bliska, jak np. sztylet zdradzieckiego Boromira, są wykonane z metalu w taki sam sposób jak prawdziwe miecze. Studio nawet zatrudnia mistrza miecznika na pełen etat.

Jeden z artystów wyjaśnia proces twórczy

Wizyta była świetna i polecam każdemu interesującemu się Władcą Pierścieni, lub produkcją drogich filmów, odwiedzającemu Wellington. Sprawdźcie tylko czy w porcie nie ma żadnych promów rejsowych, aby uniknąć tłumów.

Mini-muzeum Weta. Chciałoby się mieć taką kolekcję…

Po wizycie w Weta Studios odwiedziliśmy jeden z ulubionych sklepów Sary w tej części miasta – Greek Cafe. W tym sklepiku połączonym z kawiarnią, prowadzonym przez rodzinę pochodzącą z Grecji, można kupić różne słynne greckie przysmaki – od baclavy do keftedes, słodkie rzeczy, lunche na wynos, dobrą kawę i świeże oliwki.

Na kilka godzin wróciliśmy do domu do Tawa, i po przerwie późnym popołudniem wybraliśmy się ponownie do miasta. Zaplanowany mieliśmy obiad z rodzicami Sary w barze Little Beer Quarter, oferującym duży wybór piwa rzemieślniczego z całej Nowej Zelandii oraz świetne (i polecone nam w Nelson przez Toma) hamburgery. Przed odwiedzeniem LBQ odwiedziliśmy dwa słynne punkty. Most „City to Sea” wygląda bardzo nietypowo i jest udekorowany drewnianymi rzeźbami artysty maoryskiego Paratene Matchitt. Rzeźby przypominają ogony wielorybów. Pobliski Civic Square może się pochwalić słynną kulą zawieszoną w powietrzu. Jest to popularne miejsce spotkań, przedstawień i koncertów. Co roku studenci wellingtońskich uczelni, którzy właśnie ukończyli szkołę, spotykają się tutaj żeby rozpocząć marsz przez stolicę w ramach świętowania ukończenia studiów.

Bar LBQ sprostał oczekiwaniom. Atmosfera była świetna, jedzenie wyśmienite, a wybór piwa bogaty. Próbowałem świetnych mocno chmielonych IPA z Wellington (Garage Project) a także z południowego browaru No 8 Wire. Browar „No 8 Wire” nazwę przyjął od popularnego typu drutu, który w odizolowanych społecznościach wyspy południowej był używany nie tylko do konstrukcji płotów, ale także do naprawiania praktycznie wszystkiego. W Nowej Zelandii istnieje nawet powiedzenie „a number 8 wire mentality” oznaczające zdolność do tworzenia lub naprawiania przyrządów i maszynerii używając wszelakiego złomu. Potrzeba jest matką wynalazczości, zwłaszcza w Nowej Zelandii.

Do napisania pozostał mi jeszcze jeden post, opisujący ostatnie kilka dni spędzone w Wellington i Petone w trakcie tej wspaniałej wyprawy. Proszę zostańcie ze mną, niedługo ostatni post z tych wakacji, a w przyszłości – więcej pisania na temat innych miejsc które chciałbym odwiedzić 🙂

Dzięki za uwagę,

Przemek

Nelson, Tasman i Golden Bay

Między wieczorem w środę a niedzielą spędziliśmy piękne cztery dni nad zatoką Tasmana, w regionie Nelson. Wynajęliśmy letni domek w Little Kaiteriteri, nad morzem na klifie, trzy minuty spacerem od plaży Stephens Bay. Widoki z okna i ogrodu za domem były cudowne.

Codziennie rano wstawaliśmy przed siódmą, żeby oglądać wschód Słońca, na który mieliśmy wspaniały widok.

Jeden ze wschodów Słońca, widok z naszej kwatery

Dołączyli do nas na kilka dni przyjaciele rodziców Sary, Tom i Philippa. Bardzo przyjaźni i światowi ludzie, świetnie było ich poznać, porozmawiać o ich podróżach do wielu ciekawych miejsc i spędzić wspólnie kilka relaksujących dni nad morzem.

Na te cztery dni, zwolniliśmy nieco tempo zwiedzania i zamiast tego chodziliśmy sporo na plażę, odwiedzaliśmy lokalne targi i sklepiki, cieszyliśmy się dobrą pogodą i tutejszym klimatem. W regionie Nelson, czyli nad zatokami Tasmana i Złotą (Golden Bay), panuje przyjazny mikroklimat. Region jest idealny do hodowli winogron na wino i chmielu na piwo. Jest tu również mnóstwo sadów, a jabłka, śliwki i brzoskwinie z Nelson nie mają sobie równych w Nowej Zelandii. Kilkadziesiąt lat temu hodowano tutaj również duże ilości tytoniu, ale ten biznes podupadł wraz z mniejszym popytem. W Nowej Zelandii bardzo mało ludzi pali papierosy, nawet trudno mi sobie przypomnieć żebym widział kogoś palącego.

Jedna z pierwszych rzeczy, które zrobiliśmy po dotarciu w środę do regionu Nelson, było zatrzymanie się w lokalnym browarze Hop Federation w Riwaka. Browar produkuje świetne piwo rzemieślnicze. Zwłaszcza ich Red IPA oraz NZ IPA (wyprodukowana w 100% na chmielu pochodzącego z NZ) były wyśmienite. Kupiliśmy kilka dużych butelek na później.

Po drodze do Kaiteriteri widzieliśmy wiele pól z charakterystycznymi wysokimi rusztowaniami, po których wspina się roślina chmielu.

Pierwszego wieczoru przetestowałem również wodę w najbliższej zatoczce, przy naszej plaży. Bardzo przyjemna temperatura, ale nie aż tak ciepła jak dwa tygodnie wcześniej w jeziorach na wyspie północnej. Zaczął się już marzec, czyli początek jesieni, i jest trochę chłodniej zwłaszcza wcześnie rano. Temperatura ciągle jednak dochodzi do bardzo przyjemnych wartości 23-24 stopni w ciągu dnia, i jest bardzo słonecznie.

Region Nelson jest cudownym miejscem na urlop. Są tutaj plaże, góry, jaskinie, busz i wydmy. Ciekawa historia, kultura i sztuka uzupełniają piękno natury. Nad zatoką Tasmana, a zwłaszcza w Golden Bay, wielu artystów ma swoje warsztaty, często otwarte dla publiki.

W czwartek odwiedziliśmy miasto Nelson oraz małe miasteczko Motueka. Sara i Jill miały misję odwiedzić kilka sklepów, w tym także SaveMart, prawdziwie nowozelandzką instytucję. Sklep ten sprzedaje używaną odzież i jest bardzo popularny. W Nowej Zelandii wielu ludzi kupuje ubranie w ten sposób, co jest dobre dla naszej planety, a także dla portfela. Sam znalazłem kilka fajnych rzeczy dla siebie w SaveMart’ach które odwiedziliśmy po drodze (ten nie był pierwszym!). Odwiedziłem też bibliotekę w Nelson, żeby popracować nad blogiem który czytacie. Biblioteki w Nowej Zelandii są bardzo liczne, dobrze prowadzone i przydatne zarówno dla turystów, jak i przede wszystkim lokalnych mieszkańców.

Motueka jest mniejsza, ale bardziej turystyczna – jest tu dużo restauracji i sklepików. Wstąpiliśmy na chwilę do baru browaru Spring & Fern, sprawdzić co leją. Kupiliśmy kilka ich piw w butelkach do przetestowania później. Ich czarna IPA była rewelacyjna. Motueka jest w samym centrum regionu chmielowego. Znawcy piwa powinni rozpoznać nazwę „Motueka”, ponieważ odmiana chmielu tu hodowana nosi taką samą nazwę jak miasteczko. Czwartkowy wieczór spędzony został na kwaterze, nad morzem. Zeszliśmy też na plażę i ogólnie nie spieszyliśmy się nigdzie.

W piątek wybraliśmy się na północ od Kaiteriteri, przez Marahau, do parku narodowego Abel Tasman, i przeszliśmy początkowy fragment długodystansowej trasy przecinającej ten park.

Już pierwsze dwa kilometry tej trasy robią wspaniałe wrażenie. Trasa oferuje cudowne widoki na morze, prowadzi przez ciekawy nadmorski busz i przecina fascynujący fragment wybrzeża.

Nadmorski busz. Miejsce przypomina znana scenę z Władcy Pierścieni, zanim Frodo spotkał Upiory Pierścienia po raz pierwszy

Odwiedza się piękne plaże i malownicze zatoczki. Jest to jedna z bardziej popularnych długich tras pieszych w Nowej Zelandii, więc polecam wczesną rezerwację noclegów jeżeli ma się na celu przejście całej trasy w szczycie sezonu (od połowy grudnia do połowy lutego). Doszliśmy do dobrego punktu widokowego, i zawróciliśmy.

Park Narodowy Abel Tasman, punkt widokowy do którego dotarliśmy

W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się na głównej plaży w Kaiteriteri. Z całą grupą wynajęliśmy dwa morskie kajaki i dwie deski wiosłowe (SUP). Zawsze chciałem spróbować deski wiosłowej. Okazuje się że nie jest aż tak trudno utrzymać równowagę, ale za to wiosłowanie to ciężka praca. Trudno jest utrzymać kurs, a ciągłe zmiany stron i schylanie się żeby porządnie wiosłować, dają w kość (zwłaszcza plecy). Bardzo mi się ten sport spodobał i w przyszłości chętnie popływam więcej na takiej desce. Większość reszty towarzystwa cieszyła się kajakami, ale trudno było nam (ja i Tom) nadążyć za dwuosobowymi kajakami na naszych jednoosobowych deskach. Z plaży w Kaiteriteri przepłynęliśmy na plażę w Little Kaiteriteri i z powrotem. Na koniec każdy próbował deski, co było dobrym źródłem rozrywki. 🙂

Plaża w Kaiteriteri gdzie wynajęliśmy kajaki i SUP

Wieczorem Tom, który uwielbia gotować, zrobił pyszną domową pizzę. Bardzo smakowała, zwłaszcza przepijana piwem z Hop Federation i Spring & Fern, oraz lokalnymi białymi winami Pinot Gri z Nelson.

W sobotę wybraliśmy się nawet dalej, przez wzgórze Takaka do Golden Bay. Droga prowadzi przez bardzo wysoką przełęcz, prawie 800 metrów nad poziomem morza. Niesamowite jak w wielu miejscach w Nowej Zelandii góry towarzyszą morzu – żeby dostać się na plażę trzeba przejechać przez przełęcz o wysokości 800 metrów!

Widok ze wzgórza Takaka w stronę Golden Bay

Ta naturalna przeszkoda odcina zatokę Golden Bay od reszty regionu. Izolacja jest prawdopodobnie jednym z powodów wykształcenia się swoistej „alternatywnej kultury” w Złotej Zatoce. Mieszka tu wielu artystów i rzemieślników, znajduje się tu sporo farm ekologicznych i studiów leczniczego masażu oraz medytacji.

Ciekawy mural w Takaka, dobrze oddający klimat miasta

Odwiedziliśmy świetny targ wypełniony pięknymi przedmiotami i jedzeniem. Relaksująca i subtelna muzyka była grana z głośników na bazarze. Zauważyłem kilka osób obejmujących się w długich uściskach, uśmiech na twarzach. Wielu właścicieli stoisk miało na szyjach liczne naszyjniki, na nadgarstkach bransoletki, a we włosach dekoracje. Na świetnym stoisku z biżuterią z nowozelandzkich kamieni zrobiliśmy udane zakupy, nabyte zostały aż trzy naszyjniki.

Jill kupiła mi w prezencie piękny kamień tangiwai, osadzony w serpentynie z domieszką diopside. Kilka dni temu dostałem pounamu od Sary, a dziś tangiwai od Jill. Będę je bardzo cenił. Biżuteria z tych i innych kamieni (np. Aotea) to jeden z symboli Nowej Zelandii.

Przykład biżuterii z tangiwai (środek i po prawej)

Po bazarze wybraliśmy się na kawę do fajnej kawiarni w centrum miasteczka. Odwiedziliśmy też sporo sklepów z piękną ceramiką i innymi ręcznie wykonywanymi rzeczami.

Po wizycie w wiosce Takaka, udaliśmy się nad pobliską plażę, żeby zaliczyć pływanie w Złotej Zatoce. Szeroka piaszczysta plaża ciągnąca się przez wiele kilometrów robiła wrażenie. Było tu bardzo cicho i spokojnie, i spotkaliśmy tylko kilka osób wyprowadzających psy na spacer.

Szukając głębszego miejsca, Golden Bay w pobliżu Pohara

Dzień był bardzo ciepły, więc po powrocie przez wzgórza Takaka do naszej kwatery w Kaiteriteri postanowiliśmy ponownie wybrać się na plażę. Tym razem odwiedziliśmy plażę nad zatoczką Dummy Bay, zaraz na północ od naszej najbliższej plaży w Stephens Bay. Świetne, osłonięte miejsce, oferujące również dobre warunki do pływania z maską. Wysepki i skałki w pobliżu obklejone były jadalnymi małżami. Można było łatwo nazbierać całe wiadro małż na obiad.

Plaża w Dummy Bay, niedaleko od naszej kwatery

Wieczorem oglądaliśmy najlepsze zdjęcia z ostatnich dwóch tygodni podróżowania po wyspie południowej i byliśmy pod wrażeniem jako dużo udało nam się zobaczyć, a ja osobiście czułem się bardzo szczęśliwy że tak dobrze udało mi się poznać te okolice, ich historię, tradycję i mieszkańców. Przez Sarę jestem złączony z tym krajem i dobrze jest go lepiej poznawać. 🙂

W niedzielę przyszedł czas na pożegnanie się z Tomem i Philippą. Wcześnie rano ruszyliśmy w kierunku Picton, żeby złapać powrotny prom do Wellington. Po drodze na życzenie Sary zatrzymaliśmy się w nietypowym miejscu – na cmentarzu w Wakapuaka. Cmentarze często kryją ciekawe informacje na temat danego regionu i ludzi którzy niegdyś tam żyli. Chcieliśmy znaleźć pomnik związany z dość nietypową dla Nowej Zelandii historią. Region Nelson był miejscem pięciokrotnego morderstwa w roku 1866, w trakcie gorączki złota. Sprawa ta znana jest jako morderstwa Maungatapu. Chciwość skłoniła czterech przestępców do napaści na przewożących złoto i pieniądze mężczyzn. Zaczaili się na nich na trakcie w buszu, obrabowali i zamordowali. Złapano ich, i wszyscy skończyli na szubienicy, która musiała być specjalnie dla nich zbudowana. Na cmentarzu znaleźliśmy pomnik ku pamięci ofiar tej chciwości i barbarzyństwa.

Pomnik ku pamięci ofiar morderstw Maungatapu

Drugim przystankiem był most nad rzeką Pelorus. Malownicze miejsce, i świetne do pływania. Zrobiliśmy kilka zdjęć i rozprostowaliśmy kości.

Do Picton dotarliśmy półtorej godziny przed planowym wyjściem z portu naszego promu, więc był czas na lunch i szybki spacer po miasteczku. Picton się obecnie rozwija i przybywa tu ludności i biznesów. Tata Sary skomentował że zauważył różnicę, miasteczko które kiedyś miało niewiele do zaoferowania dla turystów, dzisiaj zachęca do zatrzymania się na noc licznymi atrakcjami.

W drodze powrotnej mogliśmy ponownie nacieszyć się widokami na cieśniny Marlborough Sounds, tym samym żegnając się z wyspą południową. W dodatku, jak na zawołanie, w połowie Cook Straits pojawiły się delfiny w pobliżu promu. Tak jak w Punakaiki, wiele z nich skakało na falach. Było to piękne pożegnanie z wyspą południową. 🙂

Przed nami ostatni tydzień w Wellington i okolicy. Ciągle jest jeszcze wiele ciekawych rzeczy do zobaczenia i opisania, więc do usłyszenia niedługo i dzięki czytanie!

Przemek

Zachodnie wybrzeże

Późnym popołudniem we wtorek zjechaliśmy z przełęczy Arthur’s Pass na zachodnie wybrzeże, do Greymouth. Przyroda po tej stronie gór jest całkiem inna, wilgotność jest dużo większa, deszcz pada o wiele częściej, a żółty kolor ustępuje miejsca zielonemu.

Każde wzgórze jest pokryte gęstym buszem, a z gór spływają liczne rzeki. U ujść tych rzek założono tu miasta, między innymi Greymouth, Hokitika i Westport. Wybrzeże jest pozbawione naturalnych portów, więc inżynierowie brytyjscy w latach 1860-1870 zbudowali falochrony przedłużające ujścia rzek oraz pogłębili naturalne koryta, umożliwiając budowę portów wzdłuż rzeki. Wejście do tych portów z morza było, i do dzisiaj jest, bardzo trudne – wielu ludzi straciło w ten sposób życie. Niespokojne morze rozbiło tutaj wiele statków, spychając je na falochron. Zanim kapitanowie statków nauczyli się jak wpłynąć do tych portów, stracono wiele statków w krótkim czasie. Tylko w 1866 roku, w Hokitika rozbiło się 19 statków, a we wszystkich trzech zachodnich portach w sumie 28 statków w ciągu jednego roku. Nie każdy wrak przyniósł ofiary, ale każdy oznaczał straty finansowe i czasami głód.

Pomnik ku pamięci ludzi którzy utonęli u wejścia po portu w Greymouth

Ciekawym aspektem tej części kraju jest zwłaszcza jego historia, poza pięknem natury. Powodem dla którego aż tyle statków w roku 1866 przechodziło przez te porty jest złoto. Między 1866 rokiem, a 1869 miała tu miejsce gorączka złota. W rzekach spływających z gór znaleziono dużo tego drogocennego kruszcu. Z początku wystarczyło przebierać kamienie na dnie rzek żeby znaleźć złoto, później otwarto kopalnie. Mniej więcej w tym samym czasie gdy złoto stało się trudniej dostępne, odkryto z kolei duże zasoby węgla w okolicy Westport. W ciągu pierwszej wojny światowej, kopalnie wokół Westport zapewniały Entente pewny dostęp do węgla.

Sztuka uliczna w Westport przedstawiająca scenę z historii regionu

Większość tego ciężkiego przemysłu dzisiaj już nie istnieje w tej okolicy, ale obecne są liczne jego ślady. Niektóre miejscowości tutaj, jak np. Charleston, miały 12000 mieszkańców pod koniec lat 1860-tych, a dzisiaj mają mniej niż 200 mieszkańców. Region też był jednym z ostatnich skolonizowanych przez Māori, ale jednym z pierwszych centrów napływu ludności z Europy, głównie ze względu na złoto i węgiel.

Māori nie widzieli wartości w złocie i węglu, ale z kolei, od setek lat cenili ten region za coś innego – nowozelandzki jadeit, pounamu w języku Māori. Wiele tych drogocennych i pięknych kamieni można znaleźć w rzekach spływających z gór – jednakże zgodnie z prawem wszystkie pounamu znalezione w górach i w rzekach należą do plemień Māori. Od setek lat biżuteria i inne rekwizyty wyrzeźbione z pounamu były symbolem statusu wśród Māori. Jednakże jeśli ma się szczęście, można też znaleźć pounamu na plaży, i wtedy można je ze sobą zabrać bez urażania tradycji. Pounamu oddane przez rzekę morzu i zwrócone przez morze na plażę nie jest uważane za własność plemienia. Dzisiaj, na zachodnim wybrzeżu znajduje się wiele szkół i warsztatów jubilerskich specjalizujących się w wyrobach z pounamu. Sarah zrobiła mi wspaniały prezent i po drodze do Greymouth kupiła mi naszyjnik z pounamu, który poświęciliśmy w morzu, zgodnie z tradycją Māori.

Obiad zjedliśmy na plaży na północ od Greymouth i był to nowozelandzki klasyk: ryba i frytki zawinięte w gazetę. Spore fale robiły dużo hałasu, a mewy chciały się dostać do naszych frytek. Plaża była kamienista, więc spędziliśmy trochę czasu szukając ładnych kamieni. Pounamu nie udało się znaleźć, ale trafiliśmy na agat i kilka innych ciekawych okazów.

Po obiedzie odwiedziliśmy słynny falochron w Greymouth, na którym również znajduje się pomnik ku pamięci osób które utonęły w trakcie prób wejścia do portu. Mieliśmy szczęście również zobaczyć dużą fokę wychodzącą z morza na jeden z dużych kamieni falochronu. Ciężkie zadanie dla foki, udało się jej za piątym razem. 🙂 W pobliżu dwóch facetów łowiło ryby, co kilka minut wyciągali coś dużego z morza i od razu przygotowywali mięso. Wizyta na falochronie była pięknym ponownym przywitaniem z morzem, po spędzeniu kilku dni w górach i głębi lądu.

Nasza kwatera w Greymouth miała fajny widok na morze, więc mogliśmy się cieszyć zachodem Słońca grając w Euchre. Jedną ze wspaniałych cech Nowej Zelandii jest to że nigdy nie jesteś daleko od morza i gór. We wtorek rano zdobyliśmy alpejski szczyt (poprzedni post), popołudniu jedliśmy rybę na plaży, a wieczorem oglądali zachód Słońca nad morzem.

Zachód Słońca nad morzem Tasmana (widok z tarasu naszej kwatery w Greymouth)

W środę wcześnie rano ponownie spakowaliśmy bagaże i ruszyliśmy na północ wzdłuż zachodniego wybrzeża. Pierwszym przystankiem tego dnia było piękne Punakaiki, w parku narodowym Paparoa. Znajduje się tu fenomen naturalny, klify nad morzem zbudowane są ze skał złożonych z cienkich warstw.

Wygląd klifów przywodzi na myśl stosy amerykańskich naleśników, stąd ich potoczna nazwa „pancake rocks”. Te miękkie skały są ciągle rzeźbione przez wiatr i morze, i przez lata nabrały fantastycznych kształtów.

Miejscami w skały otworzyły się szyby i dziury przez które wystrzeliwuje w powietrze woda, gdy morze jest niespokojne (tak zwane „blowholes”). Fale wciskają się między skały, a woda pod ciśnieniem tryska przez te naturalne szyby, powodując fenomen podobny do gejzerów.

W dodatku do piękna skał Punakaiki, mieliśmy też okazję zobaczyć dużą grupę delfinów przepływających 50-100 m od brzegu. Wyraźnie było widać delfiny wyskakujące z wody, surfujące na falach, czasami naraz po 2-3 delfiny w powietrzu. Wspaniały moment i podobno nie tak rzadki – morze obok Punakaiki jest bogate w pożywienie dla delfinów.

Zadowoleni po oglądaniu delfinów w Punakaiki 🙂

Następnym szybkim przystankiem był.. cmentarz w Charleston! Pomyśleliśmy że odwiedzenie cmentarza w miejscowości która kiedyś była małą metropolią a dziś jest opuszczona, jest dobrym pomysłem. Na cmentarzu było kilka ciekawych nagrobków. Znalazłem cztery groby młodych ludzi, przybyłych głównie ze Szkocji i Anglii, którzy zmarli w wypadkach związanych z wydobywaniem złota. Sama miejscowość wygląda na malutką, przejechaliśmy przez nią w 15 sekund. Trudno uwierzyć że kiedyś było tu 94 hoteli, a miasto było nawet w pewnym momencie zasugerowane jako stolica Nowej Zelandii!

Jeden z grobów w Charleston. Najnowszy nagrobek tutaj był z lat 1930. Niech spoczywają w pokoju

Dłuższym przystankiem po cmentarzu w Charleston był Westport. Jako druga największa miejscowość na zachodnim wybrzeżu po Greymouth, Westport jest dzisiaj ważnym ośrodkiem. Odwiedziliśmy tutaj kawiarnię w centrum, a także falochron obok portu. Port tutaj jest obecnie najbezpieczniejszy i największy na zachodnim wybrzeżu. Byliśmy też w dzielnicy w której wychowała się babcia Sary, od strony Jill, Sary Mamy. Babcia Sary mieszkała tu do jej dwunastego roku życia. Jej rodzice przybyli tutaj z Lyttleton, gdzie rodzina mieszkała wcześniej. Gdy Babcia Sary miała 12 lat, przenieśli się w okolice Wellington.

Westport, koncert muzyki country. Publiczność: 7 osób. Grali fajnie 🙂

Po opuszczeniu Westport zostawiliśmy klimatyczne zachodnie wybrzeże za plecami i przez 200 km gór i buszu przejechaliśmy do regionu Nelson, nad zatokę Tasmana. Ten piękny region będzie naszym domem na następne cztery dni. Jest tutaj zupełnie inny klimat niż na zachodnim wybrzeżu lub w Wellington, o wiele cieplej i często piękna pogoda. Region słynie z produkcji piwa i wina, więc jestem pewien że nudzić się nie będziemy. 🙂

Do usłyszenia niedługo i jak zwykle dzięki za uwagę! Komentarze są zawsze mile widziane, więc jeśli chcesz zostawić komentarz, proszę użyj formularza pod postem. 🙂

Przemek