Park Narodowy Aoraki/Mt Cook

W sobotę pożegnaliśmy się z Christchurch i ruszyliśmy w stronę gór. Po drodze zatrzymaliśmy się na targu w Ashburton, a także na chwilę w lokalnym browarze Valley Brewing w pobliżu Geraldine. Pierwszy przystanek dał okazję porozmawiać z kilkoma mieszkańcami regionu i kupić ręcznie robioną drewnianą miskę (np. na owoce) od sympatycznego sprzedawcy, a drugi kupić dobre piwa Red October oraz Nutty Dark, w dużych 1.25 butelkach.

Po przejechaniu przełęczy między Fairlie i Tekapo (Burkes Pass), naszym oczom ukazał się przepiękny krajobraz. Byliśmy dosłownie otoczeni przez wysokie góry. Na północ i północny-zachód od nas były zgrupowane największe szczyty. Góry Cook, Tasman, Dampier były jeszcze niewidoczne, ale wiele ich wysokich sąsiadów tak. Większość najwyższych szczytów Alp Południowych znajduje się w parku narodowym Aoraki/Mt Cook, lub graniczącym z nim parku narodowym Westland.

W drodze do Tekapo

Naszym pierwszym przystankiem było Tekapo, nad pięknym jeziorem o tej samej nazwie. Woda w jeziorze miała piękny kolor turkusu i akwamaryny. Ten jasno niebieski odcień jezioro zawdzięcza licznym minerałom, które są obecne w wodzie spływającej z pobliskich lodowców.

Nad jeziorem Tekapo

Nad jeziorem stoi kościółek o nazwie „Kościół Dobrego Pasterza”, w bardzo malowniczym miejscu. Poświęcony odważnym odkrywcom, którzy pierwsi zbadali ten wysoko położony płaskowyż, kościół ściąga rzesze turystów ze względu na swoją lokalizację w pięknej scenerii.

Kościół Dobrego Pasterza

W pobliżu jest również bardzo interesujący i wzruszający pomnik psa Collie. Psy tej rasy ciężko pracowały pomagając pasterzom zarobić tutaj na życie. Grupa lokalnych rolników w 1968 roku zebrała pieniądze i zlecili wykonanie pomnika.

Pomnik psa Collie

Aby lepiej się nasycić wspaniałymi widokami i wykorzystać dobra pogodę, wybraliśmy się samochodem na pobliski szczyt Mt John. Ze szczytu można się wybrać na trasę pieszą okalającą wierzchołek – idealny sposób żeby docenić widoki.

Widok ze szczytu Mt John

Góra Mt John jest również domem dla astronomicznego obserwatorium uniwersytetu Canterbury. Znajdują się tutaj 4 teleskopy używane do badań naukowych, jak również jeden przeznaczony dla turystyki. Cały region znany jest jako rezerwat nocnego nieba. Ze względu na wysokość (dolina jest na poziomie 700 metrów) oraz brak zanieczyszczenia światłem, warunki do obserwowania nocnego nieba są idealne.

Szczyt Mt John

Drugiej nocy udało nam się nacieszyć widokami Drogi Mlecznej. Naszą galaktykę było wyraźnie widać gołym okiem sprzed naszej chatki nad jeziorem Ohau, a gwiazd na niebie wydawało się być o tysiące więcej niż normalnie. W dodatku południowe niebo wygląda inaczej, wydać inne konstelacje, a te znajome są w innym miejscu na niebie niż na naszej północnej półkuli.

Teleskop na szycie Mt John

Zanim dotarliśmy do naszej kwatery w Ohau, z Tekapo ruszyliśmy w kierunku Twizel, i po dotarciu do południowego brzegu jeziora Pukaki naszym oczom ukazał się jeden z najlepszych widoków w Nowej Zelandii. Góra Cooka (Aoraki) i jej grań były wyraźnie widoczne na północ od naszej pozycji, po drugiej stronie tego długiego lodowcowego jeziora.

Aoraki/Mt Cook (po prawej). Na pierwszym planie jezioro Pukaki

Ta 3724 metrowa góra jest najwyższym szczytem w Nowej Zelandii, i jej ściany to prawdziwa arena alpinistyczna, zwłaszcza jeśli weźmie się też pod uwagę pobliskie góry Tasman i Dampier. Z grani szczytowej schodzą cztery lodowce, Hooker i Tasman na południe w kierunku jeziora Pukaki, oraz Franz Josef i Fox na północ w kierunku zachodniego wybrzeża. Patrząc na tą górę myślałem o historii jej pierwszego zdobycia przez trzech Nowozelandczyków w 1894 roku, którzy wyprzedzili będącego już wtedy w drodze do Nowej Zelandii Anglika, mającego Aoraki na celu. Myślę że dobrze się stało, że ludzie urodzeni tutaj zdobyli ten szczyt jako pierwsi. Wypromowało to alpinizm w tym kraju, i możliwe że miało wpływ na młodego Edmunda Hillary, późniejszego pierwszego zdobywcy Everestu.

Widok na Aoraki/Mt Cook z tego samego miejsca, dwa dni później

Nasza kwatera znajdowała się w pięknym miejscu nad jeziorem Ohau. Odizolowana miejscowość o tej samej nazwie co jezioro – Ohau, była pięknym miejscem na ucieczkę od zgiełku na dwa dni. Jezioro Ohau jest jednym z czterech głównych jezior na płaskowyżu MacKenzie Basin.

Ben Ohau nad jeziorem Ohau

Chatka w której się zatrzymaliśmy była fantastyczna, chyba najlepsze i najbardziej klimatyczne zakwaterowanie do tej pory. Spędziliśmy tu sporo czasu gotując, ciesząc się okolicą i widokami z okna, paląc w kominku i oglądając nocne niebo.

Widok z okna naszej kwatery
Na zewnątrz naszej kwatery

Pogoda była nie najlepsza i temperatura nagle spadła o 10 stopni, więc kominek się przydał. Rano drugiego dnia (niedziela) obudziliśmy się i zauważyliśmy śnieg w górach, co tylko dodało uroku okolicy. Ten nietypowy jak na luty (odpowiednik północnego sierpnia) śnieg, został w górach przez 2 dni i towarzyszył nam w niedzielę i poniedziałek. Zrobiłem śniadanie wg przepisu mojej Mamy zmieszane z brytyjską tradycją (jajka na pomidorach + kiełbaski i tost). Było bardzo fajnie tu posiedzieć.

Nasza kwatera od środka

Jak wspomniałem, drugiego dnia pobytu nad jeziorem Ohau pogoda była dość marna, ale wybraliśmy się zgodnie z planem wzdłuż jeziora Pukaki na północ pod górę Cooka, do parku narodowego Aoraki/Mt Cook. Po odwiedzeniu pięknie zaprojektowanego centrum turystycznego w wiosce Aoraki, udaliśmy się na krótką trasę (20 minut od parkingu) do punktu widokowego ponad jeziorem i lodowcem Tasman.

Centrum turystyczne w Aoraki. W dobry dzień pośrodku tego okna widać Mt Cook

Jezioro lodowcowe Tasman powstało w 1974 roku wskutek topnienia lodowca. Mieliśmy szczęście, pogoda się poprawiła i mieliśmy piękne widoki na kraniec lodowca oraz bryły lodowe oderwane od lodowca i dryfujące po jeziorze.

Lodowiec i jezioro Tasman
Dolna część jeziora Tasman

Bryły odrywają się w ten sposób od czoła lodowca tylko raz na dwa lata, a tak duże jak obecnie nie oderwały się od 30 lat, więc mieliśmy niezwykłe szczęście mogąc to zobaczyć. Tablice informacyjne przekazują smutne informacje – lodowiec cofa się o 480 – 800 metrów rocznie. Tasman jest ciągle dużym lodowcem (24 km długości), najdłuższym w Nowej Zelandii, schodzi nisko do 1000 m wysokości, i ma miejscami do 600 m grubości ale przewidują że w 2027 będzie już znacznie mniejszy. Zeszliśmy też na dół do jeziora inną trasą (też 20 minut od parkingu), ale musieliśmy uciekać przed deszczem, po zrobieniu szybkiego zdjęcia. 🙂

Na tle jeziora Tasman i brył lodowych

Następnym razem w tej okolicy w ładniejszy dzień świetnie byłoby zrobić dłuższą trasę górską – jest tu kilka tras dostępnych dla turystów w dobrej formie, jak również dziesiątki celi dla alpinistów.

W poniedziałek pożegnaliśmy się z pięknymi okolicami jeziora Ohau, i ruszyliśmy przez Twizel i Tekapo z powrotem na północ w kierunku kolejnego górskiego raju i parku narodowego – Arthur’s Pass.

Jezioro Ohau pożegnało nad piękną pogodą
Wioska Ohau w której mieszkaliśmy przez dwa dni

O wizycie w Arthur’s Pass i trasie na szczyt jednej z gór tamże będzie następny post.

Dzięki za uwagę 🙂

Przemek